Westfriezen jeugdvoetbaltrain(st)er van de maand APRIL   |    1 - apr - 2026

SV Westfriezen jeugdvoetbaltrainer van de maand

Het gehele voetbalseizoen zijn er binnen de club veel jeugdtrainers in touw om ons jeugdvoetbal in sportieve goede banen te leiden. Maar wie zijn deze vrijwilligers eigenlijk?

Om onze jeugdtrainers beter te leren kennen en in de spotlights te zetten deze rubriek. Iedere maand een korte kennismaking met een jeugdvoetbaltrainer van onze club!

Voor de maand APRIL: 

Ilse Jong-Vertelman, trainster en coach van de MO15-1 

• Wil je jezelf even kort voorstellen? (Leeftijd, woonplaats, gezin, beroep, hobby’s, etc):

Hallo allemaal, ik ben Ilse Jong-Vertelman (op de kampioensfoto uiterst rechts!), geboren in 1984, woon met mijn partner Maarten Jong samen met onze twee kinderen Alessa (13) en Brennan (10) in Zwaag. Ik ben locatiemanager bij kinderopvang ‘t Herdertje, heb oa in 2020 de Sport BSO bij de Westfriezen mogen opstarten en ben hier tevens 3 jaar locatiemanager geweest. Naast voetbal is toneelspelen één van mijn grootste hobby’s, dit doe ik al 25 jaar met veel plezier bij Tobronsa in Zwaagdijk-West

• Hoe ben je bij de club terechtgekomen?:

Mijn voetbalavontuur begon rond 1996 bij de Westfriezen. Als meisje uit Zwaagdijk-West werd er eigenlijk eerst verwacht dat je op turnen ging, want dat was destijds de sport voor meisjes. Maar eerlijk gezegd voelde ik me daar nooit echt op mijn plek. Tijdens de lessen was ik meer aan het klieren dan serieus bezig met gymnastiekoefeningen.

Toen ik een jaar of 12 of 13 was, mocht ik eindelijk doen wat ik echt wilde: voetballen! En wat vond ik dat geweldig. In die tijd was er bij de club slechts één meisjesteam en één damesteam, dus het vrouwenvoetbal stond nog echt in de kinderschoenen. Ik heb uiteindelijk 19 jaar zelf gevoetbald, zowel veld als zaalvoetbal.

In die jaren heb ik ook een paar tussenstops gehad. Toen ik rond 2009 weer terugkwam bij de Westfriezen, begonnen we met een MeerDan-team. Dat was een bijzondere tijd: er werden fotoshoots georganiseerd door sponsoren en er hing een geweldige sfeer. Het was echt een mooie belevenis.

Na mijn eerste zwangerschap merkte ik dat mijn lichaam het veldvoetbal niet meer zo goed aankon. Toch kriebelde het voetbal nog steeds. In 2023 heb ik gelukkig nog twee seizoenen mogen shinen in het 30+ team. Wat had ik het spel gemist! Helaas liet mijn lichaam het uiteindelijk toch afweten en heb ik dit seizoen besloten te stoppen.

Maar zoals ze altijd zeggen: je moet stoppen op je hoogtepunt

• Waarom ben je vrijwilliger bij SV Westfriezen?

Na zestien jaar met veel plezier met kinderen op de BSO bij ‘t Herdertje gewerkt te hebben, maakte ik de ambitieuze stap naar locatiemanager. Dat betekende dat ik in mijn werk minder direct met kinderen bezig was. Juist daarom vind ik het zo leuk om via het voetbal training te blijven geven en te coachen. Op die manier sta ik nog steeds lekker op het veld met de kinderen en dat geeft mij enorm veel energie. En hoe leuk is het om dan het team van je eigen dochter te mogen coachen en training geven! 

In 2019 begon onze dochter bij de welpen, waar ik mezelf gelijk had aangeboden om de zaterdagen de onderlinge wedstrijdjes te begeleiden. Vanaf JO8 t/m JO10 ben ik coach geweest en daarna vanaf JO/MO11 coach en trainer van ons huidige team.

Sinds vier jaar ben ik samen met Sanne Meijers trotse coach van wat inmiddels de MO15-1 is. Het is ontzettend tof om te zien hoe de meiden zich ontwikkelen: van jonge meisjes naar echte jonge dames. Niet alleen groeien ze als persoon, maar ook hun voetbalprestaties blijven zich verbeteren.

Afgelopen seizoen werden we zelfs kampioen en dit jaar spelen we in de eerste klasse. Hoe gaaf is dat!

• Hoeveel uur per week ben je bij SV Westfriezen en zou je daar iets over willen vertellen?  

Dat is eigenlijk best grappig. Een keer kreeg ik via mijn Google-tijdlijn te zien hoe vaak ik bij de Westfriezen ben geweest. Sinds 2019 staat de teller inmiddels op 723 bezoeken! Nu werkte ik in die periode ook drie dagen per week op de Sport-BSO bij de Westfriezen, dus dat aantal heeft natuurlijk niet alleen met mijn vrijwilligerswerk te maken.

Op woensdag geef ik samen met Sanne de training. Of heel eerlijk: Sanne geeft de training en ik ben vooral de assistent-trainer ????. Samen zijn we daar ongeveer 1,5 uur per week mee bezig. Sanne zelfs nog wat meer, want zij zet de trainingen altijd heel professioneel op papier.

Op maandag wordt de training gegeven door twee andere toppers: Michel en Niels. Samen vormen we een mooi team van trainers en we evalueren regelmatig met elkaar. We hebben binnen ons team trouwens echt een luxe, want naast de vaste trainers hebben we ook het geluk dat Dennis Keizer onze vaste vlagger is.

En natuurlijk zijn we er elke zaterdag. Dan staan Sanne en ik ongeveer twee uur langs de lijn om het team te coachen, wat we met ontzettend veel plezier doen. Alles bij elkaar kom ik dus al snel op zo’n 3,5 uur per week dat ik actief bezig ben bij de Westfriezen en dat doe ik met alle liefde!

En als het even lukt, probeer ik daarnaast ook nog zoveel mogelijk langs de lijn te staan bij mijn zoontje, die in de JO11-2 speelt. Het is toch extra leuk om ook zijn wedstrijden als trotse toeschouwer mee te maken.

• Wat vind je leuk aan het geven van trainingen?

Wat ik zo leuk vind aan training geven, is dat je echt kunt kijken waar nog kansen liggen voor het team. Tijdens de wedstrijden zien we vaak al waar nog ruimte is voor groei. Daarom evalueren we de wedstrijd voor de training ook altijd samen met de meiden. We vinden het belangrijk dat zij zelf meedenken: waar zien zij kansen, wat kan er beter en waar willen ze aan werken?

Op basis daarvan maken we de trainingen en oefenen we gericht op die punten. Het mooiste moment is natuurlijk wanneer je tijdens een volgende wedstrijd terugziet dat de meiden iets hebben toegepast wat we op de training hebben geoefend. Dan ben je als trainer toch ontzettend trots dat het ook echt lukt in de wedstrijd!

• Tenslotte, wat zou je nog willen zeggen over onze club, of in het algemeen?

Voor mij voelt de Westfriezen echt als thuiskomen. Als klein meisje mocht ik in 1996 eindelijk mijn lievelingssport uitoefenen en nu, zoveel jaren later, kom ik er nog steeds meerdere keren per week. Dat zegt eigenlijk al genoeg over hoe bijzonder de club voor mij is.

Wat ik daarnaast ook echt heel tof vind, is dat de Westfriezen een paar jaar geleden naar onze ‘noodkreet’ heeft geluisterd. We gaven toen aan dat als er niet eerder dan de MO13 een meisjesteam zou komen, een aantal meiden waarschijnlijk zou stoppen met voetballen. Gelukkig werd daar gehoor aan gegeven en zijn we eerder gestart met onze huidige meidenteam.

En kijk waar we nu staan: inmiddels is er zelfs ook een MO11-team! Het is prachtig om te zien dat het vrouwenvoetbal binnen de club steeds meer groeit en de plek krijgt die het verdient.

Ilse, dank voor je inzet en succes dit voetbalseizoen!

Namens het Jeugdbestuur; tot de volgende maand!